Η ιστορία του Τιμίου Σταυρού

                
Στο δυτικό τμήμα της Ιερουσαλήμ, έξω απο τα τείχη και μέσα σε δασώδη όμορφη κοιλάδα, βρίσκεται η ονομαστή Μονή του Τιμίου Σταυρού. Στο καμπαναριό της κυματίζει η γαλανόλευκη , λίγο πιο κάτω απο το κοινοβούλιο του Ισραήλ! Στο σημείο αυτό κατά την παράδοση, είχε φυτευτεί το ξύλο του Σταυρού, της καταδίκης του Ιησού. Ας παρακολουθήσουμε όμως, την όλη υπόθεση: Ο ανιψιός του Αβραάμ , ο Λώτ, μετά την καταστροφή των Σοδόμων, κατέφυγε σε κάποιο σπήλαιο, αυτός και οι δύο κόρες του. Εκεί τον μέθυσαν οι θυγατέρες του <<και εκοιμήθη μετ’αυτών>>  (Γεν.19,34)! Σύμφωνα με μια συριακή παράδοση, ο Λώτ εξομολογήθηκε το αμάρτημά του στον πατριάρχη Αβραάμ και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί στον Θεό να τον συγχωρήσει. Παρ’ολο τούτο, καθημερινά δεν έπαυε να  παρακαλέι το Θεό.

               Κάποια ημέρα στον Λώτ ένας άγγελος και του έδωσε τρία ραβδιά, το καθένα απο ένα είδος δέντρου. Κέδρος, πεύκοκαι κυπαρίσσι. Με την εντολή  να τα φυτέψει και να φέρνει καθημερινά νερό από τον Ιορδάνη να τα ποτίζει. Εάν βλαστήσουν του είπε, τότε αυτό θα σημαίνει πως ο Θεός δέχθηκε την μετάνοιά σου,διαφορετικά θα είσαι κολασμένος για πάντα. Γεμάτος χαρά ο ΄Λώτ, έκαμε όπως του υπέδειξε ο άγγελος.

Ενώ όμως επέστρεφε απο τον Ιορδάνη με το νερό, συνάντησε τον μισόκαλο διάβολο , που του φθόνησε την μετάνοια, μεταμφιεσμένο σε φτωχό άνθρωπο και ο οποίος του ζήτησε να πιεί. Λίγο πιο πέρα συνάντησε και δεύτερο και τρίτο, μέχρι που εξαντλήθηκε το νερό. Αυτό έγινε αρκετές φορές κι ο Λώτ άρχισε να παελπίζεται, γιατί θα ξεραινόντουσαν τα ραβδιά. Τότε φάνηκε για δεύτερη φορά άγγελος Κυρίου και τον πληροφόρησε πως τα ραβδιά βλάστησαν και μεγαλώνουν χωρίς νερό. Έτσι βεβαιώθηκε πώς ο Θεός δέχθηκε τη μετάνοιά του! Σήμερα στο Μοναστήρι δείχνουν τον τόπο κάτω από μια Αγία Τράπεζα, όπου ο Λώτ φύτεψε το τρισύνθετο ξύλο απο κέδρο, πεύκο και κυπαρίσσι.
Όταν ο βασιλιάς Σολομών είδε το παράξενο αυτο δέντρο διέταξε να το κόψουν, για να το χρησιμοποιήσει στην ανοικοδόμηση του Ναού. Όμως, σύμφωνα με την παράδοση, σε καμία χρήση δεν ταίριαζε, γιατί άλλωτε μίκραινε κι άλλωτε μεγάλωνε. Έτσι  το ονόμασαν ξύλο της κατάρας , κι έμενε χρόνια αχρησιμοποίητο.

Αυτό το ξύλο αργότερα , κατ’ εντολή του αρχιερέα Καϊάφα , χρησιμοποίησαν οι άνομοι Εβραίοι για την κατασκευή του Σταυρού του Ιησού. Κι αυτό γιατί λόγω των των αυξομειώσεών του, θα έκαμε το μαρτύριο του Ναζωραίου φρικτότερο !  Έτσι απο ξύλο της κατάρας, έγινε το ξύλο της ευλογίας...
Εμείς έκτοτε το Ξύλο του Σταυρού όχι απλώς το προσκυνάμε και το τιμούμε, αλλά το λατρεύουμε , το λιτανεύουμε, το ασπαζόμαστε...Έγινε για όλους μας <<το ξύλο της ζωής>> , το <<τρισμακάριστο και πανσεβάσμιο ξύλο>>, το <<τρόπαιο>> και το <<όπλο>> κατά των δαιμόνων. Αυτόν , τον πανάγιο του Χριστού Σταυρό , <<αοράτως>> περικυκλώνουν οι Ασώματες Δυνάμεις κι όλοι εμείς οι πιστοί σε Αυτον καταφεύγουμε , γιατί αποτελεί  <<της οικουμένης φύλαξ>> και <<της Εκκλησίας η δόξα>>. Για τον λόγο αυτόν στη συνέχεια ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Μακάριος Τον ύψωσε στον άμβωνα του Ναού και βλεπωντάς Τον οι Χριστιανοί προσευχόμενοι έλεγαν και ξαναέλεγαν το <<Κύριε ελέησον>>. Κάτι που λέμε κι εμείς την ημέρα της Υψώσεως ... Για τον λόγο αυτόν ώς σήμερα σχηματίζουμε τον σταυρό στο σώμα μας και με αυτόν τελεσιουργούμε τα Μυστήρια και λαμπρύνουμε τους Ναούς μας.



Σχόλια