Χριστέ μου, πού και φέτος φάτνη ζητάς...

...χώρο κατάλληλο να Σε φιλοξενήσει. Χριστέ μου, Σε παρακαλώ, άναψε φέτος στον θόλο τ΄ ουρανού ένα αστέρι πιο λαμπρό από τ΄ άλλα, για να φωτίσει της γης τα σκοτάδια. Βράδυασε στην γη, σκοτείνιασε η ζωή μας. Μα εμείς οι ίδιοι, Χριστέ μου, εμείς που σβήσαμε τον Ήλιο, εμείς δεν αντέχουμε πια την απουσία Του. Είναι τόσο βαρύ το σκοτάδι. Κι εμείς, πλασμένοι για το φως, αυτό λαχταρούμε. Αυτό διψά η καρδιά μας.
Ναι... Στην αρχή γελάσαμε... Καυχηθήκαμε για την νύχτα της αμαρτίας που επιβάλαμε μέσα μας και γύρω μας. Μα τώρα, κουραστήκαμε πια την υποκρισία. Βλέπεις το σκότος μας, Κύριε. Το δείχνουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια της ρηχότητος, της ματαιοδοξίας μας. Με ψεύτικα λαμπιόνια γεμίσαμε την ζωή μας, αφού πρώτα την αδειάσαμε απ΄ της αλήθειας το φως. Μύρια φωτάκια τώρα, φωτάκια παθών, προσπαθούν να ρίξουν κάποια λάμψη στην πορεία μας. Μάταια όμως. Πηχτό το σκότος. Κι η νύχτα ασέληνη.
Στείλε, Χριστέ μου, ένα αστέρι να διαλύσει τα σκοτάδια. Ένα αστέρι, για να δείξει την λάμψη του και να αποδείξει πως υπάρχει το φως. Ένα αστέρι που να δείχνει τον δρόμο για τον Ήλιο που γεννιέται. Ανέσπερο κι ολόφωτο αστέρα στείλε, Κύριε, γιατί όσο παρατείνεται η μακροθυμία Σου, τόσο βαθαίνει το σκοτάδι. Και πια δεν βλέπουμε μπροστά μας. Δεν ξεχωρίζουμε τον άνθρωπο απ΄ το κτήνος. Δεν διακρίνουμε τα όρια της γης και τ΄ ουρανού. Συγχέουμε τον Πλάστη με τα πλάσματα...
Στείλε μας, Κύριε, ξανά το αστέρι. Δώσε μας άλλη μια ευκαιρία να πάρουμε τον δρόμο για την Βηθλεέμ, τον δρόμο για την Φάτνη. Για να κλείσουμε την Φάτνη στην καρδιά μας και να γίνη κι η καρδιά μας Φάτνη Σου.
Αμήν.
~ από το Ορθόδοξο Χριστιανικό περιοδικό "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ" ~

Σχόλια