Τι ζητάει ένας άνθρωπος για να ζήσει;

Λίγη αγάπη, μια δουλειά, λίγο φαΐ, και μια παρέα 3-4 ανθρώπων, που να μπορεί να είναι ο εαυτός του και να είναι δεκτός λέγοντας την όποια αλήθεια του: είμαι ηλίθιος, είμαι αλήτης, είμαι μέθυσος, δεν ξέρω τι θέλω, αγαπώ, μισώ, ζηλεύω, παλεύω, χτυπιέμαι, βαριέμαι, θέλω να πεθάνω, θέλω να ζήσω… Και σ’ όλα αυτά, να βρίσκει απέναντί του μια αγκαλιά φιλάνθρωπη, και απροϋπόθετη. Όπως γινόταν με το Χριστό, που όλοι οι αμαρτωλοί κόλλαγαν πάνω Του. Σαν να ήταν μαγνήτης.
Έτσι θα μπορούσε να λειτουργεί η παρουσία μας στον κόσμο αυτό πάντοτε, μα και τις μέρες τούτες που περνάμε, τις τόσο δύσκολες, φτωχές και κρίσιμες. Αντί γι’ αυτό όμως, εμείς οι άνθρωποι του Χριστού πετύχαμε να ταυτιστούμε με όλα τα περίεργα της γης: τη συντηρητικότητα, την κλειστότητα, την αφιλάνθρωπη αυστηρότητα, την έλλειψη αγκαλιάς και αποδοχής, τις άπειρες προϋποθέσεις, τα μεγάλα λόγια, τα λίγα έργα, το φανατισμό και την ψευτιά. Και κυρίως, τη μεγάλη απογοήτευση όσων μας πλησιάζουν.
Όχι επειδή δεν είμαστε άγιοι. Όχι… Μα… ακριβώς επειδή είμαστε πολύ «άγιοι»… Πιο πολύ απ’ τον Χριστό, που έτρωγε με τον πιο μεγάλο αμαρτωλό και τον έλεγε φίλο καλό κι αδερφό! Κρίμα ρε παιδί μου…
~ π. Ανδρέας Κονάνος ~

Σχόλια