Προσευχή για συγκεκριμένες περιπτώσεις και για όλον τον κόσμο

– Γέροντα, στενοχωριέμαι, όταν τελειώνη η Ακολουθία και εγώ από την νύστα δεν μπόρεσα να προσευχηθώ.
– Για να διώχνης την νύστα, να σκέφτεσαι κάτι που να σού κινή το πνευματικό ενδιαφέρον.
– Υπάρχει, Γέροντα, μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τον πόνο του κόσμου;
– Ναί, αλλά αν σκέφτεσαι τον πόνο του κόσμου γενικά και αόριστα, αυτό δεν βοηθάει. Να σκέφτεσαι συγκεκριμένες περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι έχουν μεγάλη ανάγκη, ώστε να πονάς, και έτσι να γίνεται καρδιακή η προσευχή σου. Πιάσε μία περίπτωση για την οποία πονάς περισσότερο και ύστερα πήγαινε και σε άλλες περιπτώσεις. Ας πούμε, σε έναν πόλεμο τραυματίζονται πολλοί. Καλά είναι να μπορής να τους νιώσης όλους, και χωρίς να τους βλέπης. Αλλά, αν δεν μπορής να τους νιώσης χωρίς να τους βλέπης, πιο πολύ θα σε βοηθήση, αν δής έναν που έχει κόψει λίγο το δάκτυλό του και πής: «Σκέψου αυτός ο καημένος να είχε σακατευθή· να είχαν κοπή τα χέρια του ή και τα πόδια του! Και πόσοι ταλαίπωροι άνθρωποι είναι με κομμένα χέρια, με κομμένα πόδια!». Γιατί, άλλο είναι να μαθαίνη κανείς ότι έχει εκτροχιασθή μια αμαξοστοιχία και άλλο να βλέπη μπροστά του εκτροχιασμένη μια ολόκληρη αμαξοστοιχία, και να έχη κι ένα σωρό θύματα. Όταν προσεύχεσαι για ένα συγκεκριμένο θέμα το οποίο σε πονά, βοηθιέσαι κι εσύ ο ίδιος, βοηθάς και τον πλησίον σου.
– Γέροντα, όταν χτυπά το καμπανάκι την ώρα της Προσκομιδής, αναφέρω γενικές περιπτώσεις, λ.χ. χήρες, ορφανά, εγκαταλελειμμένους, και όχι ονόματα. Είναι σωστό;
– Κι εγώ το ίδιο κάνω. Να εύχεσαι όμως με πόνο. Και ο ιερέας δεν αρκεί να βγάζη στην Προσκομιδή μερίδες και να διαβάζη τα ονόματα τυπικά, αλλά πρέπει να παρακαλή για τον καθέναν με πόνο· τότε θα δη θαύματα. Μια φορά πήγαν σε έναν ιερέα έναν δαιμονισμένο και τον παρακάλεσαν να κάνη Θεία Λειτουργία. Εκείνος,όταν ήταν να τον μνημονεύση στην Προσκομιδή, πριν βγάλη μερίδα γι’ αυτόν,είπε με πολύ πόνο: «Κύριε, βλέπεις πόσο υποφέρει το πλάσμα Σου. Απάλλαξέ το από την επήρεια του δαίμονος. “Μνήσθητι Κύριε του δούλου σου…”». Τότε το δαιμόνιο δεν μπόρεσε να αντέξη και έφυγε.
– Είναι προτιμότερο, Γέροντα, να εύχεται κανείς για το ίδιο θέμα πολλή ώρα ή να πηγαίνη από το ένα θέμα στο άλλο, και να μπαίνη με αυτόν τον τρόπο στον πόνο όλου του κόσμου;
- Γιατί να πιάση μόνον ένα θέμα; Να πιάνη πολλά θέματα· το ένα, το άλλο, το άλλο, συνέχεια. Και μετά να σκέφτεται τον γενικό πόνο του κόσμου και να προσεύχεται. Αυτό συγκινεί τον Θεό, γιατί έχει αρχοντιά.
– Γέροντα, τί να ζητάμε στην προσευχή μας για όλον τον κόσμο;
– Να ευχώμαστε για όλους «καλόν Παράδεισο». Ο Χριστός θυσιάστηκε, για να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, και αυτοί που είναι κοντά Του και αυτοί που είναι μακριά Του. Να παρακαλούμε λοιπόν να γνωρίσουν όλοι τον Θεό, για να Τον αγαπήσουν, να Τον ευαρεστήσουν και να σωθούν· να πάνε στον Παράδεισο. Κάποιος έλεγε: «Θεέ μου, εγώ έζησα τον Παράδεισο από 'δώ από την γή. Πήγαινέ με εμένα στην κόλαση και τον αδελφό μου βάλ’ τον στον Παράδεισο». Αλλά και στην κόλαση αν πάη ένας τέτοιος άνθρωπος, από την μεγάλη του αγάπη, η οποία θα μεταφερθή και στην κόλαση, νομίζω ότι εκείνο το μικρό κομματάκι της κολάσεως θα μεταβληθή σε Παράδεισο, διότι, όπου υπάρχει αγάπη, εκεί είναι ο Χριστός, και όπου είναι ο Χριστός, εκεί Παράδεισος.
- Από το βιβλίο ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ ΣΤ ΄. " Περί Προσευχής " .-

Σχόλια