«Η οδός του Θεού σταυρός καθημερινός εστιν. Ουδείς γαρ εν τω ουρανώ ανήλθε μετά ανέσεως».

Διαβάζοντας τη θαυμάσια αυτή φράση, έχει κανείς την αίσθηση ότι ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος περιγράφει τη μαρτυρική πορεία όλων των αγίων. Ο δρόμος των αγίων ήταν πάντα και είναι ο δρόμος της θυσίας, του μαρτυρίου, δηλαδή του σταυρού. Μόνον ο σταυρός μπορεί να οδηγήσει στο Χριστό και μόνο με το σταυρό μπορεί κανείς να ακολουθήσει το Χριστό. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω το σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».
Για τον κόσμο ο σταυρός του Χριστού φαίνεται βαρύς, ακατανόητος, «μωρία». Γι’ αυτό ή τον λοιδορούν ή προσπαθούν να τον παρακάμψουν. Ειδικότερα για τους Χριστιανούς η δεύτερη αντιμετώπιση, η παράκαμψη, είναι έντονος πειρασμός. Και ο «άρχων του κόσμου τούτου», «ο πλανών την οικουμένην όλην», φαίνεται ότι στις μέρες μας μ’ αυτό τον ύπουλο πειρασμό πολεμάει τους χριστιανούς.
Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη αναφέρεται ο αριθμός του Αντίχριστου, που σήμερα προκαλεί απέραντες συζητήσεις και ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Θα σταθούμε σε μία ερμηνεία που μάλλον διαφεύγει από τους πολλούς. Στο κείμενο της Αποκάλυψης ο αριθμός παρατίθεται με ελληνική γραφή: χξστ.
Δεν είναι τυχαία ότι τα γράμματα αυτά είναι τα αρχικά της φράσης: Χριστός ξένος σταυρού. Ο σύγχρονος, «μοντέρνος» πειρασμός του διαβόλου είναι πιο ήπιος και γι’ αυτό πολύ πιο ύπουλος και επικίνδυνος. Προσπαθεί να πείσει τους χριστιανούς να δεχτούν το Χριστό χωρίς το σταυρό, δηλαδή έναν ακίνδυνο Χριστό, που δεν έχει σχέση με τη θυσία, την αυταπάρνηση, το μαρτύριο, την ομολογία…
~Αρχ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος~

Σχόλια