ΠΑΣΧΑ ΙΕΡΟΝ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΑΝΑΔΕΔΕΙΚΤΑΙ

«Πάσχα ἱερόν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται, Πάσχα καινόν ἅγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστός ὁ Λυτρωτής, Πάσχα ἄμωμον, Πάσχα μέγα. Πάσχα τῶν πιστῶν, Πάσχα τό πύλας ἡμῖν τοῦ Παραδείσου ἀνοίξαν, Πάσχα πάντας Ἁγιάζον πιστούς». Πάσχα, φιλέορτοι χριστιανοί, σημαίνει «πέρασμα». Εἶναι τό πέρασμα ἀπό τήν φθοράν εἰς τήν ἀφθαρσίαν! Ἡ ἐλευθερία ἀπό τήν ἁμαρτίαν καί ἡ μετάβασις εἰς τήν ἐν Χριστῶ ζωήν. 
  
Πάσχα ἑώρτασαν κατ' ἐντολήν τοῦ Θεοῦ πρῶτοι οἱ Ἑβραῖοι, ὅταν ἑώρτασαν τήν ἐλευθερίαν των ἀπό τήν σκλαβιά τοῦ Φαραῶ τῆς Αἰγύπτου. «Εἶπεν δέ Μωυσῆς πρός τόν λαόν, μνημονεύετε τήν ἡμέραν ταύτην ἐν ἧ ἐξήλθατε ἐκ γῆς αἰγύπτου ἐξ οἴκου δουλείας ἐν γάρ χειρί κραταιά ἐξήγαγεν ὑμᾶς κύριος» (Ἐξ. 13:3). Ἐκεῖνο τό Πάσχα ἦτο ὁ τύπος τοῦ δικοῦ μας χριστιανικοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Πάσχα. Ἡμεῖς οἱ χριστιανοί ἑορτάζοντες τήν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ παραλλήλως ἑορτάζομεν καί τήν δική μας συνανάστασιν καί τήν ἐλευθερίαν,  ἀπό τήν σκλαβιά τοῦ παμφάγου Ἅδου. Ἑορτά­ζομεν τήν ἀπελευθέρωσίν μας ἀπό τήν δουλεία τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μιλῶντας γιά τό δικό μας Πάσχα λέγει: «Ἡ δική μας ἑορτή τοῦ Πάσχα συνίσταται στό γεγονός ὅτι θυσιάστηκε γιά χάρη μας ὁ Χριστός» (Α΄ Κορινθίους 5:7). Αὐτό εἶναι τό ἀληθινό Πάσχα, τό ὁποῖον ὅμως ἠρνήθησαν καί ἀρνοῦνται οἱ Ἑβραῖοι, διότι παρέμειναν εἰς τό γράμμα τοῦ νόμου, καί δέν ἐπίστευσαν εἰς τόν Λυτρωτήν Χριστόν, ἀλλά καί τόν ἐσταύρωσαν, ἐνῶ ἐπολέμησαν μέ λύσσαν τήν ἀνάστασίν Του καί ἐπλήρωσαν τούς στρατιώτας νά εἰποῦν ὅτι «ἡμῶν κοιμωμένων ἦλθον οἱ μαθηταί του καί ἔκλεψαν τόν νεκρόν», ἐνῶ καί μέχρι σήμερον μέ μῖσος συνεχῶς αὐξανόμενον συνεχίζουν νά πολεμοῦν ἀρνούμενοι τόν Μεσσίαν, τόν Σταυρόν καί τήν ἀνάστασίν του, καί «ξανασταυρώνοντες». 
  
Συμβαίνει ὅμως καί ἐμεῖς οἱ χριστιανοί νά μή ἀντιλαμβανώμεθα τήν μεγάλη σημασία τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν ἑορτάζωμεν ἀληθινά, τό χριστιανικόν Πάσχα, ἀλλ' ὡς Ἰουδαῖοι νά πολεμῶμεν τόν ἀναστάντα Σωτῆρα καί Λυτρωτή μας. Διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ καί μᾶς παρακαλεῖ: «Μή ὡς Ἰουδαῖοι ἑωρτάσωμεν τό Πάσχα», ἤτοι «μή ἐν ἀζύμοις κακίας καί μοχθηρίας»,ἐνῶ μᾶς ὑποδεικνύει καί τόν ἀληθινόν τρόπον συμμετοχῆς μας εἰς τήν λαμπράν αὐτήν ἑορτήν, ἤτοι εἰς τό ἀληθινόν Πάσχα. Μᾶς παρέλαβεν ἀπό τήν ἀρχήν τῆς νηστείας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, μᾶς εἰσήγαγεν κατόπιν εἰς τό πέλαγος τό πνευματικόν, ἤτοι εἰς «τό στάδιον τῶν ἀρετῶν» καί ἀφοῦ εἰς τήν συνέχειαν εἰς τό μέσον τοῦ πελάγους (Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως) μᾶς ἐκάλεσε νά προσκυνήσωμεν τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ καί νά δοξάσωμεν τήν Ἀνάστασίν Του, μᾶς εἰσήγαγεν κατόπιν καί εἰς τό στάδιον τῆς Μεγάλης ἑβδομάδος, καί μᾶς ἐκάλεσε νά «συμπορευθῶμεν αὐτῶ καί νά συσταυρωθῶμεν, ἵνα καί συζήσωμεν αὐτῶ». Καί μᾶς ὑπέμνησεν, ὅπως μᾶς λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος ὅτι: «καθ' ὅλην αὐτήν τήν Μεγάλην ἑβδομάδα, ὁ χρόνιος τοῦ διαβόλου ἐλύθη δεσμός, ὁ θάνατος ἐσβέσθη, ὁ ἰσχυρός ἐδέθη, τά σκεύη αὐτοῦ διηρπάγησαν, ἡ ἁμαρτία ἀνηρέθη, ἡ κατάρα κατελύθη, ὁ Παράδεισος ἠνεώχθη, ὁ Οὐρανός βάσιμος γέγονεν, ἄνθρωποι ἀγγέλοις συνεμίγησαν, τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ ἤρθη, τό θριγγίον περιηρέθη, ὁ τῆς εἰρήνης Θεός εἰρηνοποίησε τά ἄνω καί τά ἐπί τῆς γῆς». Μᾶς ὑπέδειξεν αὐτόν τόν δρόμον ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἀφοῦ πρῶτος ἐκεῖνος τόν ἐβάδισεν, καί μᾶς ἐκάλεσε νά τόν βαδίσωμεν καί ἡμεῖς ἐνατενίζοντες πρός τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως. 
  
Καί σήμερον, Κυριακήν τῆς Λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον». Ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον τῆς σωτηρίας μας καί Λυτρωτήν μας, τόν Σταυρωθέντα καί ἀναστάντα Χριστόν. «Λαμπρυνόμεθα τῆ πανηγύρει» χωρίς νά ξεχνῶμεν τόν Σταυρό καί χωρίς νά φοβούμεθα τόν θάνατον, «ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος». 
  
Ἡ ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, εἶναι ἡμέρα χαρᾶς, καί ἀγαλλιάσεως. Εἶναι ἡ λαπροτέρα ἡμέρα τῆς χριστιανοσύνης. Τά πάντα σήμερα γίνονται φαιδρά καί χαρμόσυνα, διότι «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια». Ἡ ἡμέρα αὐτή τῆς ἀναστάσεως ξεχωρίζει ἀπό ὅλας τάς ὑπολοίπους ἡμέρας, εἶναι ἡ «ἑορτή τῶν ἑορτῶν» καί ἡ «πανήγυρις τῶν πανηγύρεων». 
  
Σήμερα, πού ἀπό τούς σταυρωτάς τοῦ Χριστοῦ συνεχίζεται ὁ πόλεμος κατά τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ, ἄς ἀκούσωμεν τόν λόγον καί τήν προτροπήν τῆς Ἐκκλησίας ὅπως ἀφ' ἑνός «Μή ὡς Ἰουδαῖοι ἑορτάσωμεν τό Πάσχα», καί ἀφ' ἑτέρου ὅπως ἀνταποκριθῶμεν εἰς τά κατηχητικά λόγια-προτροπήν τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «Εἴ τις εὐσεβής καί φιλόθεος (φίλος τοῦ Χριστοῦ), ἄς ἀπολαύση αὐτήν τήν λαμπράν πανήγυριν. Ἄν κάποιος εἶναι δοῦλος εὐγνώμων, ἄς εἰσέλθη ἐν χαρά εἰς τήν εὐφροσύνην τοῦ Κυρίου του. Ἄν κάποιος ἐκοπίασε νηστεύοντας, ἄς πάρει τώρα τό δηνάριο. Ἄν κάποιος ἐργάστηκε ἀπό τήν πρώτην ὥραν, ἄς δεχθῆ τώρα τόν μισθό πού τοῦ Ὀφείλεται. Ἄν κάποιος ἦρθε μετά τήν τρίτην ὥρα, ἄς γιορτάση εὐχαριστῶντας. Ἄν κάποιος ἦρθε περί τήν ἕκτην ὥραν, ἄς μή ἀμφιβάλλη καθόλου, γιατί δέν ζημιώνεται καθόλου. Ἄν κάποιος ἦρθε καθυστερημένος τήν ἐνάτη ὥρα, ἄς πλησιάση χωρίς ἐνδοιασμόν. Ἄν κάποιος ἔφτασε μόλις τήν ἐνδεκάτην ὥραν, ἄς πλησιάση καί αὐτός χωρίς καθόλου νά δειλιάζη. Γιατί ὁ Κύριος, ὄντας φιλότιμος, δέχεται καί τόν τελευταῖον ὅπως καί τόν πρῶτον. ἀναπαύει ἐκεῖνον πού ἦρθε τήν ἐνδεκάτη ὥρα, ὅπως καί ἐκεῖνον πού ἐργάστηκε ἀπό τήν πρώτην. Καί τόν τελευταῖον ἐλεεῖ, καί τόν πρῶτον τόν βραβεύει. Καί σ' ἐκεῖνον δίνει, καί σ' αὐτόν χαρίζει. Καί τά ἔργα τά δέχεται, καί τήν θέλησιν ἐκτιμᾶ. Καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ, καί τήν διάθεσιν τήν ἐπαινεῖ. Εἰσέλθετε λοιπόν ὅλοι εἰς τή χαράν τοῦ Κυρίου μας». 
  
«Ἀναστήτω, λοιπόν, ὁ Θεός» καί μέσα εἰς τήν καρδιά τοῦ καθενός μας. Ἀναστήτω ὁ Θεός καί εἰς τήν δεινοπαθοῦσαν ἀπό τούς Σταυρωτάς τοῦ Χριστοῦ πατρίδα μας, ἀναστήτω καί εἰς ὅλον τόν κόσμον, καί «διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ» οἱ μισοῦντες αὐτόν. Οἱ θέλοντες νά συστήσουν σήμερον τήν παγκόσμιον τοῦ ἀντιχρίστου κυριαρχίαν (παγκοσμιοποίησιν), «ἐκλιπέτωσαν ὡς ἐκλείπει καπνός» καί «ὡς τήκεται κηρός ἀπό προσώπου πυρός». Αὐτή ἡ ἡμέρα εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι ἡ ἡμέρα, ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος καί Θεός μας, «ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῆ» καί βοήσωμεν σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἀπ' αἰῶνος εὐαρεστήσασιν: «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτω θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ.